ว่าจะไม่อัพแล้วก็คงไม่ได้ มันแบบว่า...อยากจะเล่า 555++

เริ่มเรื่องจากคืนวันที่ 28 เลยแล้วกัน

28/12/07

วันนี้เป็นวันที่ปวดหัวที่สุด เพราะอะไรนั่น หลายๆทั่นคงรู้ดีอยู่แล้ว และเราก็ไม่อยากจะรื้อฟื้นอีก เอาเป็นว่าใครไม่รู้ก็ไปถามคนที่รู้ซะ เพราะเราขี้เกียจรีเพลย์หลายรอบ เบื่อแล้ว เหอะๆๆๆ

ตั้งแต่ก่อนออกจากบ้านก็โทรศัพท์กดจนแป้นจะพัง - -*

ออกจากบ้านตอนประมาณทุ่มครึ่ง ตอนแรกว่าจะออกสองทุ่มเพราะคุยกะพี่ตาล เจ๊แกบอกว่าไม่รีบ แต่เอาเข้าจริงแล้ว ตอนที่เจถึงสนามบินแล้วง่ะ ข้าพเจ้ายังเดินเข้าเดินออกรอบบ้านอยู่เลยว่าของได้ครบแล้วหรือยัง - -

เมื่อถึงสนามบิน สองพี่น้องพี่ตาลกะหลินก็ยืนคอยอยู่ที่หน้ารูทเช็คบินแล้ว ระหว่างที่คุณพ่อไปวนหาที่จอดรถเราก็เข้าไปเช็คบินที่เคาท์เตอร์ พี่ตาลกับหลินมองกระเป๋าเราแล้วแปลกใจ ไปตั้ง8วันทำไมพกกระเป๋าเดินทางมาใบแค่นี้??? เอาเหอะเจ๊ ไปญี่ปุ่นกับแม่7วันก็ใบนี้เหอะ กระเป๋าเล็กแต่จุได้เยอะนะเอ้อ อิอิ

พอเช็คอินเสร็จความเครียดก็แล่นเข้าเส้นประสาท รู้สึกปวดหัวนิดๆๆ เพราะว่าจะไปแล้ว ยังไม่มีที่พักกันเลยเหอะ - -* เลยต้องรีบเข้าเกทไปเพื่อจะได้ไปหาอินเตอร์เน็ตหาที่พัก หลังจากล่ำลาคุณพ่อที่เคารพแล้วก็ถึงเวลาที่เราต้องเข้าไปเกทเสียที

หลังจากที่เดินวนไปเวียนมาในดิวตี้ฟรีเพื่อหาเน็ตเล่น ก็ตกลงปลงใจไปยืนเกาะตู้โทรศัพท์ที่หน้าตาเหมือนคอมพิวเตอร์หยอดเหรียญเซริ์สที่พักเอา แต่ละคนรวยกันจัดหาเหรียญกันไม่ได้เพราะว่าพกแต่แบงค์ เราก็เลยเดินไปแลกเหรียญ10ที่ร้าน Boot แถวๆนั้น ระหว่างที่พี่ตาลกะหลินเปิดเน็ตหาที่พักด้วยความเครียดนั้น เราก็กำลังคุยโทรศัพท์ 555++ เป็นคนดีมากเลย - -*

แต่ขอโทษเหอะ โทรศัพท์ที่คุยอยู่อ่ะ ไม่รู้ว่ารักหรือเป็นห่วง ด่าตรูเป็นชุดเลย ว่า แกจะไปทำไม ทำไมไม่หัดเตรียมตัว ทำไมๆๆ บลาๆๆๆๆๆ น่าๆๆเจ๊ วางใจได้น่าเค้าไม่เป็นไรหรอก เจ๊ไม่เชื่อเค้าหรอว่าเค้าเอาตัวรอดได้อ่ะ เรื่องนี้เค้าก็มีส่วนผิดที่ไม่ได้เตรียมตัวไว้ก่อน ก็ใครมันจะไปรู้ง่ะว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นง่า - -"

สองคนพี่น้องเปิดเน็ตกันไปได้สักพัก (เราก็วางโทรศัพท์แล้ว) สามคนหันมามองหน้ากันแล้วปลงอนิจจัง อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิดล่ะว่ะ เดี๋ยวไปที่นู่น(ที่เกาหลี)เดี๋ยวมันก็หาได้เองแหละ (มั้ง??) เลยตกลงใจกันไปเดินเล่นดิวตี้ฟรีแก้เครียดกันดีกว่า พี่ตาลมีอาการไมเกรนจะกินนิดๆๆ เรากับหลินก็เลยช่วยกันปลอบเล็กน้อย "เจ๊อย่าเครียด เพราะเครียดไปก็เท่านั้น ไปตายเอาดาบหน้า เราไปเที่ยวกันนะ จะเครียดไปทำไม เด๋ยวก็ไม่สนุกหรอ" ทำนองนี้

ตอนที่เดินเล่นในดิวตี้ฟรี คุณนายหลินกะพี่ตาลก็วิ่งไปดูเครื่องสำอางค์ น้ำหอม และอื่นๆๆ แต่เราเฝ้ารถเพราะไม่ค่อยถูกกับของจำพวกนี้เท่าไรเลยอยู่เฝ้ารถเข็นแทนดีกว่า ระหว่างนั้นก็มีคนโทรเข้ามาเป็นระยะๆ ทั้งพี่อุ๋ย ส้มนุ่น ที่ดูจะกังวลกับคนที่จะเกาหลีเหลือเกิน รู้สึกว่าจะมากกว่าคนไปเองเลยด้วยซ้ำมั้ง เหอะๆๆๆๆ ยังไงก็ขอบคุณนะค่ะทุกๆคน ระหว่างรอขึ้นเครื่องก็เดินกันเรื่อยเปื่อย รู้สึกว่าคุณนายหลินจะได้แอนนาซุยมาอันนึงมั้ง น่ารักดีนะแต่ชั้นไม่ใช้ว่ะ เหอะๆๆๆ

เดินกันได้สักพักก็ถึงเวลาขึ้นเครื่องซะที เดินนวยนาดกันกว่าจะไปถึงเกท E อีกแล้ว ไกลได้อีกสิครับพี่น้อง เดินทอดน่องกันจนไปผ่านด่านสแกน พอหลุดจากหลังสแกนได้ก็มียามคนนึงเดินเข้ามาถาม ไปเกาหลีใช่มั๊ยครับ รีบๆเดินหน่อยสิครับ เครื่องจะออกแล้ว เอิ่ม ก็เข้าใจว่า Final callแต่มันยังไม่ถึงเวลาเครื่องออกโว้ย จะเร่งหาพ่องมึงหรอค่ะ -*- แล้วก็เลยเดินขึ้นเครื่องไป เดินไวขึ้นนิดนึงเพราะหน้าเก็ทไม่มีใครแล้ว 55 *หัวเราะฝืด*

คราวนี้เค้าไปเครื่องของ OZ อ่า...เอเซียน่า แอร์ไลน์อ่ะ โดยส่วนตัวเค้าว่าเครื่องเอเซียน่าดีกว่าการบินไทยอีกนะ คือทุกเบาะจะมีทีวีเป็นของตัวเอง ไม่เหมือนของการบินไทยที่มีแต่ชั้นเฟริ์สเท่านั้นที่จะมีโทรทัศน์ เวลานั่งเครื่องบินไกลๆมันเบื่อนะค่ะ ไม่มีอะไรทำตลอด 5 ชั่วโมงง่ะ - -"

ยังไงมันก็ดีเลย์อยู่ดีล่ะฟร่ะ แต่ว่าดีเลย์ไม่มากเท่าไร ระหว่างรอเครื่องขึ้นเราก็นั่งมองหน้าแอร์ไป แอร์คนไทยสวยคมมาก แต่แอร์เกาหลีก็น่ารักดีนะ เพียงแต่ว่าเราว่าคนไทยสวยโดนตามากกว่า 55 พอเครื่องขึ้น เค้าแจกหูฟัง เราก็เสียบจึ้ก พร้อมกับหาวิธีใช้รีโมทข้างๆ เสร็จแล้วเราก็เตรียมหมุนหาเพลงกล่อมนอน เปิดไปเปิดมาได้สักพัก พี่ตาลเปิดไปเจอ Flower Boy หนังเอสเจย์เท่านั้นแหละ เรากับหลินเปิดตามทันที นั่งดูหนังคิแฮไปกินข้าวไป ช่างมีความสุขเสียจริง หุหุหุ พอหนังจบเราก็หาอย่างอื่นดู สรุปสุดท้ายคือฟังเพลงแล้วก็หลับไปเกือบตลอดทาง เมื่อตัวชิบ -*-

TBC

 

 

...ใครก็ได้บอกทีว่าอาการตื่นเต้นทุกครั้งที่ได้เจอหน้า มันคืออะไร...

 

...ใครก็ได้บอกทีว่าอาการที่ใจสั่นเพียงแค่ได้ยินเสียงเค้าคนนั้น คืออะไร...

 

...ถึงจะไม่ได้เห็นหน้า แค่ได้ยินเสียงก็ยังดี ความรู้สึกดีๆๆที่มันอยู่ในใจตอนนี้คืออะไร...

 

...แค่เค้าเดินผ่านมาคุยกันวันละนิด ยิ้มให้กันวันล่ะหน่อยก็ทำให้หัวใจเต้นโครมครามแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความรู้สึกนั้นคืออะไร...

 

...อาการหน้าแดงวาบ หัวใจเต้นถี่เร็ว หายใจแทบไม่ออก ตื่นเต้นจนแทบจะทำให้หน้าสงบไม่ไหว ความรู้นี้คืออะไรกันนะ...

 

...แค่ได้คุย ได้ยิ้ม ก็ทำให้มีความสุขไปตลอดทั้งวันแล้ว...

 

...ใครก็ได้บอกที ว่าอาการแบบนี้เค้าเรียกว่าอะไรกันแน่ >/////<...

 

 

 

-----------------------------------------------------

เปลี่ยนโหมดฉับพลัน again

-----------------------------------------------------

 

 

...ที่ๆของเรามันอยู่ตรงไหนกันแน่นะ ตรงนี้หรือตรงไหน ถ้าไม่ใช่ตรงนี้แล้วมันควรจะเป็นตรงไหนกันแน่...

 

...อยากไป ไม่อยากไป อยากอยู่ ไม่อยากอยู่ เราควรจะเลือกอะไร...

 

...หรือบางที เราคงไม่มีสิทธิเลือกอีกแล้วใช่ไหม...

 

...ต่อให้ที่ตรงนี้ยังอบอุ่นแค่ไหน แต่เราก็ยังรู้สึกว่าไม่ใช่ที่ของเราอยู่ดี...

 

...ไม่ได้อยากจากไป แต่ก็รู้ทั้งรู้อยู่ในใจว่าสักวันยังไงก็ต้องไป มันไม่ใช่ที่ที่เราควรอยู่เลย...

 

...ตอนนี้ที่ตรงนี้ยังอบอุ่นอยู่จนไม่อยากไปไหน แต่ก็รู้ว่าเราอยู่ตรงนี้ตลอดไปไม่ได้อยู่ดี...

 

...มันก็คงเหมือนกับการลุกจากที่นอนตอนเช้ามั่ง ถึงเตียงจะอบอุ่นนอนสบายแค่ไหน แต่เราก้นอนไปทั้งวันไม่ได้อยู่ดี...

 

...ในเมื่อเลือกทางแล้ว เราก็ควรเดินต่อไป ห้ามถอยหลังกลับสินะ มองแต่ทางข้างหน้าเท่านั้น...

 

...เฮ้ออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ...

 

 

 

.....ไม่ได้หัวใจเต้นถี่แบบนี้มานานเท่าไรแล้ว.....

 

.....ไม่ได้รู้สึกอยากจะแอบมองใครแบบนี้มานานเท่าไรแล้ว.....

 

.....ไม่ได้รู้สึกหน้าร้อนวาบเวลาได้คุยกับใครคนนึงมานานเท่าไรแล้ว......

 

.....ไม่ได้ตกหลุมรักใครมานานเท่าไรแล้ว........

 

(ไม่นับพวกดารานักร้องนะ -*- )

 

ชอบขนาดที่เก็บไปฝันเนี่ยนะ ไม่ได้รู้สึกกับใครแบบนี้มานานเท่าไรแล้ว

 

ความรู้สึกอบอุ่นในฝันยังจำได้ดี ความสุขในฝันหรือแม้แต่เรื่องในฝันก็ยังจำได้

 

แต่....มันจะมีประโยชน์อะไรล่ะ

 

"มันก็แค่ฝันเฝื่องเรื่องหนึ่ง"

 

เอาไปฝันเลยนะนั่น ชั้นเป็นเอามาก เป็นบ้าไปแล้ว เฮ้ย 0.0

 

กลับมาฝน กลับมา อย่าปล่อยให้ตัวไปไกลกว่านี้เลย .... เฮ้อออออออออออออออออออออออ

 

 

 

 

-----------------------------------------------

เปลี่ยนโหมดให้มืดมนกว่าเดิม

----------------------------------------------

 

 

 

--- เราจะไม่มีวันที่จะกลับไปเป็นเหมือนเดิมแล้วใช่มั๊ย ---

 

--- เราไม่มีวันกลับไปยิ้ม ไปคุย ไปเล่นเหมือนเดิมแล้วใช่มั๊ย ---

 

--- ทำไมนะ ทำไม ทั้งๆที่ห่างกันแค่นี้ แต่เหมือนว่าเวลาที่เราสองคนอยู่ใกล้กัน มันเหมือนมีกำแพงมากางกั่นคั่นอยู่ ---

 

--- กำแพงความรู้สึกของเธอกับชั้นที่คั่นเราออกจากกันใช่มั๊ย??? ---

 

--- เพราะอะไร ทั้งๆที่เราสองคนยิ้มให้กันแท้ๆ แต่มันเหมือนมีอะไรสักอย่างที่ชั้นไม่รู้มาคั่นเราสองคนอยู่ ---

 

--- เธอตอบชั้นได้ไหม ว่าทำไม เราถึงกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้ ทำไม??? ---

 

.

.

.

 

--- แค่คุยกัน...เรายังทำได้ใช่มั๊ย??? ---

 

 

ตอนนี้เหมือนชีวิตตัวเองเดินอยู่บนทางขนานของความฝันกับความเป็นจริง....ทางขนานที่ยาวต่อกันไปเรื่อยๆๆโดยที่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ สองสิ่งนี้จะมาบรรจบกันซะที???

จุดตัดของความฝันกับความจริงฟังดูแล้วมันยังอีกห่างไกล......ห่างมากจนท้อไปแล้วหลายครั้ง

แต่ทุกครั้งก็จะมีคนทำให้กลับมามีแรงฮึดสู้ขึ้นมาใหม่....กำลังใจแบบที่เจ้าตัวคงไม่รู้ตัวเลยล่ะ 555++ *หัวเราะฝืด*

เงาที่ทอดยาวไปข้างหน้าของเรา....มันจะไปสิ้นสุดที่ตรงไหน หรือจะทอดยาวไปข้างหน้าเรื่อยๆๆแบบไม่มีจุดหมาย - -*

เส้นทางข้างหน้าตอนนี้ทำไมดูขุ่นมัวจัง แต่....ก็เริ่มชัดเจนมากขึ้นกว่าเดิมนะ อาจจะเป็นเพราะเราได้คิดอะไรให้กว้างขึ้นกว่าเดิม แต่เราก็ยังคงเป็นเรา ทั้งดื้อทั้งรั้นไม่มีใครเทียบ อีโกไม่สูง แต่....ดื้อสุดชีวิต 555++

ทางข้างหน้ายังมีหมอกควันแห่งความสับสนลอยบดบังเส้นทางสู่ความฝันเต็มไปหมด ต้องทำยังไงถึงจะทำให้หมอกนี้หายไปซะที - -?

ตราบใดที่เป้าหมายข้างหน้ายังคงมีอยู่ เราก็คงท้อไม่ได้ใช่ไหม ต้องสู้ต่อไป ต้องวิ่งไล่ตามมันต่อไปอีกไกลใช่มั๊ย???

อย่าถามว่าท้อรึยัง....ก็คงต้องตอบว่า "ยังค่ะ" นู๋ฝนยังมีแรงยิ้ม ยังมีแรงยืน ยังมีแรงยื้อ ยังมีแรงที่จะดึงทั้งความฝันกับความจริงให้เข้าหากันอยู่ ถึงมันต้องออกแรงมากหน่อย แต่สิ่งที่คาดว่าจะได้รับมันก็คงจะคุ้มอยู่ ใช่มั๊ย??

ตราบที่ทางข้างหน้ายังมี 정수 오빠 ยืนฉีกยิ้มอยู่ตรงปลายทาง ก็คงจะท้อไม่ได้สินะ สัญญากับตัวเองไว้แล้วต่อจะให้ท้ออีกกี่ครั้ง ล้มอีกกี่ครั้งจะไม่ยอมท้อเด็ดขาด ถ้ายังไม่แทบขาดใจ ถ้ายังไหว ยังไงก็ท้อไม่ได้.......

*โหมดปลอบใจตัวเอง*

나같은건 없는건가요

Rap>
Yeah! This is the Super stage! Super size~ Uh! Let's go!
내게 다시 돌아오란 말은 하지 않아
하지만 나 너 아니면 안된다는거 알잖아
그때 그래 니가 그렇게 말했잖아 영원하기로 Uh! 사랑한다고....

그대여 떠나가나요 다시 또 볼 수 없나요
부디 나에게 사랑한다고 한 번만 말해주세요
제발 부탁이 있어요 이렇게 떠날거라면 가슴속에 둔
내 맘 마저도 그대가 가져가세요

혼자 너없이 살 수 없을거라 그대도 잘 알잖아요
비틀거리는 내 모습을 보면 그대 맘도 아프잖아요
그대만 행복하면 그만인가요 더 이상 나 같은건 없는건가요
한 번만 나를, 한 번만 나를 생각 해 주면 안되나요

Rap> Haha (what's up) Are you ready for this... Super Trot (ho~)
Verse 2. Yeah (uh) Yeah (uh) Yeah (uh)
지칠대로 지쳐버린 마음속 깊이 패인 상처
스쳐 지나가는 추억에 또 쓰러져 죄인처럼 고개숙여 지나쳐
미안하단 말도 행복하란 말도 나에게는 별로 힘이 될 수 없죠
그렇게 쉽게 떠나가는 그대 그대 맘에 나 같은건 없는 건가요

혼자 너없이 살 수 없을거라 그대도 잘 알잖아요
비틀거리는 내 모습을 보면 그대 맘도 아프잖아요
그대만 행복하면 그만인가요 더 이상 나같은건 없는건가요
한번만 나를, 한번만 나를 생각 해 주면 안되나요

그래도 떠나가네요 붙잡을수는 없겠죠
부디 나에게 사랑했다고 한 번만 말해주세요

RAP>
다시 다시 너를 두 번 다시 사랑하지 않겠다고
다짐하고 다짐해도 잊지 못해 돌아 와
애원하고 널 생각하고 저 하늘에 간절히 기도하면 이뤄질까
나에게 와 줘 날 바라봐 줘 날 사랑해 줘 날 안아줘 널 느끼게 해줘
나에게 와 줘 날 바라봐 줘 비틀거리지 않게 우리 영원할 수 있게

 

---

PS >>> เด๋วค่อยมาแกะนะค่ะ เอามาลงก่อน ชอบเพลงนี้ อิอิอิ